วินาทีนี้ไก่ชนไทยร้อยละ100 กลายเป็นลูกผสมไปหมดแล้ว โดยหลักการผสมได้ลงลึกสู่การพัฒนาสายพันธุ์เพื่อจำกัดจุดด้อยโดยคงรักษาจุดเด่นทางยีนส์แต่ละสายพันธุ์ไว้คือ
จุดด้อยของไก่ไทยสายเดิมคือ หาตัวตีเจ็บๆ แผลลึกๆ ยาก แต่จุดเด่นคือ ลีลาสวยงามเร้าใจ รูปทรงงามสง่าจุดด้อยของไก่ไซ่ง่อนคือ เชื่องช้า ขนน้อย จุดเด่นคือ ตัวโต เลี้ยงง่าย กล้ามเนื้อใหญ่แข็งแรง ลูกตีหนักลึก และอึดทนจุดด้อยของไก่พม่าคือ ตัวเล็ก บอบบาง เลี้ยงยาก จุดเด่น คือขนดกหนา แม่นเร็วแผลดี ลีลาดีจุดด้อยของไก่ป่าก๋อยคือ ตัวเลก แผลไม่นิ่ง จุดเด่นคือ ตีแรงเน้นแผลหนา ปากไวจุดด้อยไก่บราชิลคือ ลีลาหลบหลีกไม่ดี จุดเด่น คือ แผนลึกคม กล้ามเนื้อดี จิตใจดีเมื่อเอาสายเหล่านี้มารวมกันสิ่งที่ต้องการคือ การคงลักษณะเด่นของแต่ละสายพันธุ์มารวมกัน ดังนั้นเราจึงพบว่าไก่เก่ง ๆ ในปัจจุบันเป็นลูกผสมที่มีหลากหลายสไตล์จับจุดยากมาก เราจะบอกว่าไก่เชิงตีไม่เจ็บไม่แม่นไม่ได้แล้ว เราจะบอกว่าง่อนโง่ช้าไม่ได้แล้ว ตัวเก่ง ๆ มันจะออกมาผสมอย่างลงตัวของจุดเด่นแต่ละสายพันธู์ ซึ่งสรุปได้ว่าลักษณะไก่เก่งก็ยังมีคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้คือ
1. ต้องตีเจ็บ อาจเป็นไก่ตีแม่น หรือตีลึกๆ ก็ได้
2. ลีลาต้องเอาตัวรอดได้ แบบไหนก็ได้อย่าให้คู่ต่อสู้ตีฝ่ายเดียวก็แล้วกัน
3. ร่างกายดีเลี้ยงง่ายปีกขนสมบูรณ์
4. จิตใจดีเป็นเลิศ

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here