เมื่อกระแสป่าก๋อยมาแรงหลายคนก็ถามว่าเราควรจะพัฒนาไปในทิศทางใด จึงจะไม่ตกยุค คำถามนี้น่าคิด เพราะลำพังเราพัฒนาไปแบบไม่มีทิศทางเราก็คงหาอนาคตที่ยั่งยืนไม่ได้ ซักหน่อยก็เป็นกระแสไฟไหม้ฟางคือมองไม่เห็นจุดเด่นที่แท้จริงของป่าก๋อยนั่นเอง1.หลายท่านชื่นชอบกับการกัดไม่เลือกหรือกัดหลังถอนขน ถึงขนาดว่าถ้าซื้อป่าก๋อยต้องถามว่ากัดไหม
2.หลายท่านชื่นชอบกับแผลตีตัวทุบหลัง ถามตลอดว่าตีตัวไหมท้าบ่าไหม กัดหลังตีตัวไหม เข้าปีกทุบหลังไหม
3.หลายท่านชื่นชอบกับลีลาเข้าหัวต่ำมุดมุดกัดขา เข้าปีกเป็นอาชีพ แบกดั้มไถนา กัดก้นตีตูดประมาณนี้เรียกว่าชอบประเภทเข้าต่ำๆ ไม่มองหน้าไก่ประมาณนั้น
4.หลายท่านถามว่าฆ้อนหนักไหม หนักแค่ไหน นอนไหมประมาณนั้น
5.หลายท่านถามว่าถี่ไหม ปากถี่มีแข้งหน้าเถียงตลอดไหมที่ผมกล่าวมาทั้งหมดคือจุดเด่นและจุดอ่อนของป่าก๋อยในตัวตัวเดียว ถ้าเป็นไก่กัดอย่างเดียวไม่เรียกไก่ชนแล้วครับ กัดอย่างเดียวไม่ชนะเขาหรอก มุดมัดกัดขาอย่างเดียวก็ไม่ชนะเขาหรอกนาน ๆ 4-5 ปีจะเจอซักตัวที่กัดขาและชนะเขา ซึ่งส่วนมากชนเงินพัน ลุ้นแทบตายกว่าจะชนะเขาได้ ฆ้อนหนักอย่างเดียวก็ไม่ชนะหรอกครับถ้าฆ้อนฟาดไม่มีเป้าไม่เด็ดขาด ดีไม่ดีเงื้อฆ้อนโดยไม่ได้ฟาด ปากถี่เถียงตลอดก็ไม่ชนะเขาหรอกครับถ้าแผลไม่นิ่งไม่น็อกตีมั่วตีไปเรื่อยเหมือนกระตุ้นให้คู่ต่อสู้อยากตีเรา…
ดังนั้นทิศทางการพัฒนาป่าก๋อยที่แท้จริงคือ1. ต้องเข้าไก่เร็ว เข้าแบบไหนก็ได้ต้องเร็ว จะมุดจะมัดจะรัดจะกอดได้ทั้งนั้น ป่าก๋อยตัวดี ๆ เข้าเร็วมากไม่เปิดช่องว่างให้คู่ต่อสู้ได้ตี
2. ต้องถี่และหนักไม่เลือกเป้าตีแล้วได้อาการทุกที เรียกว่าตีหยุด ประเภทตีไปเรื่อยต้องคัดทิ้ง ยกเว้นพวกตีแผลดี ๆ แต่ถ้าตีเป้าใหญ่ต้องหยุดทุกดอก
3. ต้องคมเมื่อมีจังหวะ จังหวะที่ต้องคมคือเมื่อคู่ต่อสู้นิ่ง ไม่มีพลังต่อกรเมื่อนั้นต้องเปิดแผลเน้นๆ แบบนี้ไม่นานก็ชนะ
4. โครงสร้างต้องแข็งแกร่ง ไม่เหนื่อยง่ายเลี้ยงง่ายแข็งแรง ถ้าเป็นมวยต้องแบบแซมซั่น คือทะเลาะไม่เลิกและทะเลาะหนัก ๆ พลังไม่มีหมด

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here